Zajączek & Lankosz w "Nowej Reformie" r. 1911

Buszując w poszukiwaniu interesujących informacji do dziejów miasta, natknęłam się na opis fabryk Zajączek i Lankosz. Oczywiście temat uprzemysłowienia w Galicji w XIX w. jest mi bardzo bliski, więc wrzucam w oryginale. "Nowa Reforma" z 27 października 1911 r. Nr 493, s. 3

Drabina, syrena, wąż i wiele innych w roli głównej

     Okazuje się, że pamiątek po strażakach w Kętach sprzed lat jest zbyt mało. Poprosiliśmy, więc druhów z pobliskich miejscowości o pomoc. Niezawodni okazali się ochotnicy z Wilamowic i Roczyn, ale bez pomocy komendanta Józefa Szafrana, ciężko byłoby gasić ten „wystawowy” pożar. 

Pierwsze wrażenia stażysty

     Myśląc o muzeum większość ludzi ma jasne wyobrażenie miejsca, w którym gromadzi się stare, zabytkowe przedmioty związane z miejscowością, konkretną postacią, czy też wydarzeniem, miejsca, w którym można je obejrzeć, wysłuchać opowieści przewodnika, czy też wziąć udział w imprezach kulturalnych. Wyobrażenie to jest nie tyle mylne, co mocno zawężone, ograniczone do perspektywy zwiedzającego. Sam do niedawna bywając jedynie zwiedzającym, mogłem co najwyżej domyślać się na czym polega praca muzeum, czym zajmują się muzealnicy i jak to się dzieje, że przedmioty znajdujące się na ekspozycji, spoczywające za „nieprzekraczalną linią” nie porastają grubą warstwą kurzu i że wciąż ich przybywa. Od kilku tygodni mam okazję bliżej zaznajomić się z działalnością i życiem codziennym kęckiej placówki.

Reklamy przedsiębiorców z Kęt

W naszych zbiorach znajdują się archiwalia oraz inne pamiątki związane z działalnością miejscowych przedsiębiorców.  Wśród nich dominują oczywiście te najbardziej znane, pochodzące choćby z fabryki wyrobów wełnianych E.Zajączka i K.Lankosza, wytwórni Klemensa Jury oraz odlewni Dominika Jury czy stolarni braci Bilczewskich. Nie brakuje również pamiątek z mniejszych firm, wśród nich druki reklamowe pracowni kuśnierskiej Władysława Kubickiego, kominiarza Józefa Sztafińskiego czy blacharza Józefa Hirscha. 

"Ratunku pali się" - wystawa czasowa.

 Przygotowując materiały do zbliżającej się wystawy czasowej pt. „Ratunku pali się”,  docieramy do  informacji  dotyczących nie tylko organizacji miejscowych straży pożarnych, ale również samego przebiegu niektórych pożarów i sposobu  ich gaszenia. Poniżej opis jednego z nich, odnaleziony w aktach Starostwa Powiatowego w Białej.

"20 sierpnia 1902 r. o po godzinie 17ᵒᵒ, w realności Józefa Jury wybuchł pożar. 

Aleksander – niezwykły „zbieracz”. W 40 rocznicę śmierci patrona kęckiego muzeum

Prapoczątek. Powstanie przedmiotu, jego użytkowanie, przemijanie i starzenie się, w końcu wyrzucenie, zniszczenie, zapomnienie. Tak w skrócie można zobrazować życie rzeczy, które trwają z człowiekiem od początku, rzeczy które określają to kim jesteśmy, jak myślimy, jak żyjemy, to my je tworzymy. Rzeczy te jednak giną w miarę upływu czasu i tylko świadomy ulotności tych przedmiotów człowiek może ocalić je od popadnięcia w historyczny niebyt. Właśnie takie refleksje towarzyszą nam na początku miesiąca kwietnia. 

Kilka dni temu minęła właśnie okrągła rocznica śmierci naszego patrona Aleksandra Kłosińskiego (zm. 7 kwietnia  1974 r.).  Jest to dla nas osoba bardzo ważna. To dzięki jego pasji, świadomości i może kłopotliwego dla rodziny miejscami zbieractwa powstały „Zbiory historyczne miasta Kęty”, które otworzyły drogę  do powołania przez miasto własnego Muzeum. 

  

Prostować błędy, czyli na marginesie badań nad społeczeństwem Kęt

Badania nad wyglądem społeczności miasta Kęty, które prowadzę od 2013 r. są bardzo mozolne. Statystycznie rzecz ujmując, pojawiają się różne zestawienia, koligacje danych, liczby, trendy i zaskakujące wnioski. Jednak tak naprawdę "grzebanie" w dawnych księgach parafialnych jest fascynujące. Znów na światło dzienne wychodzą osoby dawno zapomniane, jedne mniej - inne więcej. Z czeluści zapomnienia od czasu do czasu wyłaniają się nazwiska, daty nie tyle zapomniane, co stanowiące brakujący puzzel w dziejowej układance przeszłości miasta. Miasta, które mimo średniowiecznego rodowodu niestety pod względem dziejów wciąż jest nieodkryte. Tym bardziej cieszy, kiedy coś się odnajdzie, coś uzupełni, lub zastałe i powielane mity czy błędy poprawi. Nie inaczej jest z ostatnim odkryciem. Podczas przeglądania księgi zgonów z początków XIX w., przechowywanych w kęckiej farze, natknęłam się na zapis o śmierci Antoniego Maksymiliana Lubicz de Prokopowo Prokopowicza.