Znani w Kętach: Prezydent Mościcki

Zaglądamy do naszego kalendarium. 26 lipca 1929 roku do Kęt z krótką wizytą przybywa prezydent Ignacy Mościcki.

250 lat temu Jana Kantego ogłoszono świętym

16 lipca mija 250. rocznica kanonizacji Jana Kantego.  To dobra okazja do tego, by w tym dniu wspomnieć tę postać.

Kartka z Kalendarium. Od Kapucynek do Klarysek

Zaglądamy do kartek z naszego historycznego kalendarza. 13 lipca 1885 roku odbyła się uroczystość poświęcenia i wmurowania kamienia węgielnego pod kościół klasztorny przy ul. Kościuszki w Kętach. Uroczystościom przewodniczył o. Piotr Semenenko, generał Zgromadzenia Księży Zmartwychwstania Pańskiego. To dobra okazja by przypomnieć historię tego miejsca.

Podsumowanie lat 70-tych w Kętach

Lata 70-te, wraz z przypadającym na nie 700-leciem miasta Kęty, były okresem dalszego modernizowania i zmian.
Poniżej przedstawiamy sprawozdania z 10-lecia osiągnięć przedstawionych na Radzie Miejskiej. Dokumenty pochodzą z Protokołów Prezydium Narodowej Rady z roku 1979 r. i są przechowywane w Archiwum Państwowym w Katowicach, Oddział w Bielsku - Białej

Kwiecień plecień - wiosna w 1903 r.

Święta Wielkanocne w roku 1903 przypadały na 12-13 kwietnia. Pogoda jak wskazuje kronikarz cechu piekarskiego była piękna[1]. Niestety tydzień później, w sobotę i niedzielę do Kęt wróciła śnieżna zima. Śnieg sypał tak obficie, że pociąg jadący z Białej przez Kęty musiał w Kozach stanąć. Wysokość pokrywy śnieżnej miała mieć 3 metry ponad wozy kolejowe. 

Wyjątkowy prezent dla Ambrożego Grabowskiego

Ambroży Grabowski nie daje tak łatwo o sobie zapomnieć i co jakiś czas do nas powraca. Jeśli dziennie poświęci mu się, dajmy na to kilkanaście minut, to jego na poły zapomniana postać zaczyna na nowo żyć, ukazując nam prawdziwe oblicze naszego słynnego kęczanina. 

O słynnym towarzyszu wędrówek Ambrożego Grabowskiego

Nasz szacowny kęcki obywatel w całkiem dobrym zdrowiu dożył 86 lat, co jak na standardy epoki w której przyszło mu żyć, było bardzo dobrym wynikiem, zważywszy na dość wysoką umieralność w ówczesnym Krakowie.

Zastanawiające jest, co pomogło Ambrożemu Grabowskiemu, prawie do ostatnich swoich dni, zachować swoistą czerstwość ciała i umysłu. Być może były to tzw. „dobre geny odziedziczone po przodkach, a być może swoisty żelazny reżim, który przez całe życie jemu towarzyszył. 

Ze wspomnień przyjaciela Janusza Ferdynanda Nowakowskiego, „Ambroży Grabowski – wspomnienie z Krakowa. W-wa 1869 r., które zostały opublikowane w rok po jego śmierci, wyłania się taki oto obraz: